What to do... when somebody dies?

Today my father past away, now two years ago. If you want to read more about this, I would like to ask you to read the other posts I have written about my father so far. After two years I can finally say it is getting better. The first year is all glazy to me, I can't remember much of it. I just took care of other and I forgot myself in a way. I have now learnt that this has much to do with character and if it would happen again, I would do the exact same thing again. It's my nature. Thankfully I have taken time to evaluate my life. I was (trying) to find out what makes me happy at the workspace, I got to live in Paris do live my dream, I went on a retreat... I am so happy that I have done all this - it was a part of the deal to me. I can now see so much better that I put my feelings aside. Do I now have peace with it? No, but I have peace with that. Losing my father was very sudden and traumatic and when I was just 27 years old, all I have left is my mother. So I have peace that there will be left a sharp edge to it. I am happy I can now embrace my grief, I don't have to hide it anymore. I am happy I can now speak up about things that feel uncertain to me and that it's okay if there's nothing to be done about it. That's the deal with uncertainties.

Though I have learnt some things and I want to give these as a lesson to those who have a friend who has lost somebody special and is very sad about it:


The picture above is of me and my father during Christmas, a long time ago, but it's one of my favourites. There aren't that many with me and my father in it together (but most of us are made during Christmas) so I like looking at this picture of us. I will spend the day together with my family.
*****************************************

Vandaag is mijn vader overleden, nu weer twee jaar geleden. Mensen die hier meer over willen lezen verwijs ik naar vorige posts die ik over mijn vader heb geschreven. Ik kan nu na twee jaar eindelijk zeggen dat het beter gaat. Ik bedacht me laatst dat het eerste jaar als een trein voorbij is geraasd. Ik kan me er weinig meer van herinneren en weet alleen dat het een waas is. Ik heb zo goed en kwaad gezorgd dat het met anderen goed ging, maar vergat mezelf hierbij een beetje. Ik weet nu ook dat dit nu eenmaal in mijn karakter zit ingebakken en als het overgedaan zou worden, ik het opnieuw zou doen. Toch heb ik afgelopen jaar tijd genomen om voor mijzelf dingen op een rijtje te zetten. Er achter te (proberen) komen waar ik vrolijk van word in mijn werk, in Parijs gaan wonen om mijn grote droom in vervulling te laten gaan, in retraite gaan... het hoorde er voor mij bij en ik ben enorm blij en opgelucht dat ik het gedaan heb. Want ik kan nu veel beter inzien dat ik mijn verdriet aan de kant bleef zetten. Heb ik nu vrede? Nee, maar daar heb ik wel vrede mee. Het verlies van mijn vader is erg abrupt en traumatisch geweest en op 27-jarige leeftijd had ik alleen nog een moeder over. Dus ik heb er vrede mee dat er een scherp randje blijft bestaan. Ik ben blij dat ik mijn verdriet niet meer wegstop maar het durf te omarmen. Ik ben blij dat ik nu mijn onzekerheden over bepaalde zaken kan uitspreken en dat het ook goed is, als er niets mee gedaan word. Het zijn immers onzekerheden.

Een paar dingen heb ik wel geleerd, die ik jullie graag mee wil geven voor als je een vriend of vriendin hebt die iemand belangrijk verloren heeft en daar veel verdriet van heeft:
De foto die je hierboven ziet van mij en mijn vader is gemaakt tijdens Kerst, lang geleden, maar is een van mijn lievelingsfoto's. Er zijn maar weinig foto's waar we samen goed op staan (maar de meeste zijn gemaakt tijdens de Kerst) en daarom vind ik het fijn om deze foto te zien. Vandaag zal ik de dag met mijn familie doorbrengen.


First picture is mine
Second picture - This is so true to me and I can never really listen to this song without crying...

Labels: , , ,