Ziekte: onbekend

Rillend word ik na een korte slaap plots wakker, ik vlieg overeind als in de film. De rilling grijpt me bij mijn enkels en zet zijn reis voort, via mijn ruggengraat klimt hij omhoog en benevelt me. Een waas van mist in mijn hoofd en voor mijn ogen. Zie ik de dingen zoals ze zijn?
Mijn buik neemt de pijn over, ik zie mijn buik bewegen door het overmatig pompen van mijn slagader. Mijn buik neemt de pulserende kracht van mijn hart over en komt in gelijk ritme omhoog en weer naar beneden. Ik kijk naar mijn voeteneind en in de verte hoor ik een stem spreken, dof en metaalachtig. Ik begrijp dat het Joep moet zijn, hij staat niet veel verder van het bed. Ik kijk hem verdwaasd aan. Alles wat hij zegt lijk ik te moeten vertalen in mijn hoofd voordat ik enkel kan knikken. Ja of nee.
Welkom in mijn wereld van pijn. Een wereld waarin ik niemand welkom wil heten, omdat ik er zelf niet graag verblijf. Het is een wereld die je niet kunt begrijpen als je er niet ooit bent geweest. Maar niemand wilt er naartoe, het is als een oorlogsgebied zonder verhaal, zonder spreekbuis, waar geen journalisten zijn, alleen maar slachtoffers. Joep is mijn link naar de buitenwereld, alleen hij kan mij de grens laten oversteken door een blikje cola aan te bieden. Zo makkelijk? Alsof je je hielen maar drie keer tegen elkaar hoeft te klikken, maar onmogelijk door jouzelf uit te voeren. Je hebt hulp nodig van een ander omdat je bijna verlamd bent door de pijn.
Ik drink de cola snel achter elkaar op, terwijl mijn pijn verzacht word door de warme handoplegging van Joep. Deze keer helpt een simpel blikje cola me. Na een tijd voel ik mij wat beter maar durf amper te gaan slapen. Wat als het weer gebeurt? Maar dat doet het toch, ooit. Als je niet oplet, word je weer bij je enkels gegrepen en het enige wat je dan kunt hopen, is dat je niet alleen bent.
Dat moment komt weer, maar het zal je overkomen. Dus het beste is er nu iets moois van te maken. Nu te gaan slapen en niet langer te denken. Met iemand aan je zijde, ben je nooit verloren.

Labels: , ,