Ik wil weg!

De Nederlandse zomer is niet je van het geweest. En dus vluchtte ik natuurlijk eind augustus weg. Op weg naar de zon! Dacht ik.
De eerste week van de vakantie zaten we op een Grieks eiland, Samos. Het was heerlijk; een hele week niets doen en zon bij dat niets doen. Een mens kan zich niet gelukkiger prijzen lijkt mij zo.

Na deze week relaxen in de hitte vlogen we terug naar huis om daar direct de spullen in te pakken en te gaan roadtrippen richting Midden- en Oost-Europa. Daar was het weer in vergelijking met Samos volstrekt anders. De tas met leuke outfitjes die ik had ingepakt, kon ingepakt blijven want in Tsjechië was het zo koud dat ik 's nachts wolkjes kon blazen en het kwik richting 4 graden ging. Toen ik in Telc was en op het plein stond tijdens het brandweermannenfestival, was het dan ook moeilijk om mezelf warm te houden. Met 4 lagen kleding liep ik als een Michelin-mannetje rond naar de kraam met Glühwein. Aaaah! Rozig stapte ik 's nachts in mijn bedje.
Na Telc, was Oostenrijk aan de beurt. Gelukkig kon ik in Wenen de H&M binnenstappen en breidde ik mijn garderobe verder uit. Dat was hoognodig want ook in Oostenrijk was het niet warm. Na een week rondreizen zonder echte zomerse warmte, besloten we nu de zon op te zoeken in Kroatië. We zijn doorgereden naar Dalmatië en eindelijk konden we onze tent opzetten en het genieten van de zon beginnen.
Dat hebben we dan ook met volle teugen gedaan. Maar aan alles komt een einde en zo ook aan deze vakantie. Zonder goede voornemens gingen we terug naar huis toe.

En thuis kwam het besef: ik vind het niets hier! De voornemens die ik dit jaar nu eens niet maakte, zorgden thuis voor een schrikeffect. Had ik ze maar gemaakt, dan had ik meer nagedacht over 'de situatie thuis'. De overgang was zo enorm groot in vergelijking met wat we de afgelopen weken hadden gezien, dat het me geen meter beviel terug in Nederland. Om mij heen zag ik alleen maar chagrijnige gezichten, asociale lui die je rechts inhalen op de snelweg, gehaaste mensen die voorkruipen en vooral: geen glimlach te bekennen.
Het niet gehaaste leven en het meer sociale aspect wat ik de afgelopen weken gevoeld had, vond ik vele malen fijner en miste ik. Tot nu toe denk ik: waarom zijn we toch allemaal zo? Waarom worden we omver geduwd als de deur van de bus opent? Waarom halen mensen je rechts in en snijden je af op de snelweg (en geloof me, ik rijd niet langzaam)? Waarom neemt niemand de moeite om de cassiere even gedag te zeggen?

Ik ben zo dus meer gaan nadenken over ons leven hier in Nederland, over Nederlanders, het buitenland en omgangsvormen. Ik weet dat het gras bij de buren altijd groener is, maar ik moet wel zeggen dat het weer behoorlijk wennen was na 4 weken buitenland.

Labels: , , , , , , , , , , , , , , , ,